ขณะนี้เวลา 19.00 น. คจ.นั่งหน้าจอด้วยอาการง่วงงุน

เมื่อคืนนอนเกือบตีหนึ่ง ทั้งที่ตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะนอนไม่เกินสี่ทุ่ม เมาท์ นินทา เดินไปเดินมา พอมองนาฬิกาอีกที เฮ่ย จะตีหนึ่งแล้วว่ะค่ะ คจ.ช่างเป็นคนตรงต่อเวลาสิ้นดี !.. เรื่องของเรื่องที่ทำให้คุยยาวเมาท์นานได้ขนาดนี้ก็หนีไม่พ้นเรื่องน้องๆ ราคาบัตรคอนออกแล้วนี่หว่า อืม ราคาบัตรไม่ต่างจากที่คิดไว้นะ แต่ที่คจ.ลังเลก็คือ อิชั้นควรจะซื้อบัตรนั่งหรือบัตรยืนดี

ในกรณีที่ซื้อบัตรยืน คิดคำนวณอย่างถ้วนถี่แล้ว ในวันนั้นคจ.จะต้องไปเบียดกับผู้คนมากมายภายในคอกไม่กี่ตารางเมตร เสี่ยงต่อการถูกบุคคลนิรนามเหยียบตรีน ต้องคอยทำจมูกบานเพื่อแย่งอากาศชาวบ้านหายใจ และไปยาลใหญ่ โอย เหตุผลอีกมากมายล้านแปดที่คจ.ไม่อยากไปยืน ณ จุดจุดนั้น แต่ทว่าใจนึงก็อยากลองเสี่ยงว่ะค่ะ ถ้าจะได้เห็นปยช.และคจซ.ชัดขึ้นมาอีก 0.0001 เปอร์เซ็นต์

ในกรณีที่ซื้อบัตรนั่ง คาดว่ามันจะสบายกว่าบัตรยืนอยู่มากโข แต่คงจะได้เห็นปยช.และคจซ.ไกลอยู่เหมือนกัน และที่สำคัญ ในกรณีที่คจ.ไม่ได้บัตรนั่งแถวแรก แต่ซวยไปได้แถวสุดท้าย แล้วแบบนั้นคจ.จะต้องทำยังไง

ใครก็ได้ช่วยบอกคจ.ที (บรรทัดนี้จริงจัง)

จบเรื่องบัตรนั่งบัตรยืนบัตรนั่ง มาต่อกันเรื่องโซน คจ.เป็นคนเลี้ยงไก่ แต่อีกค่อนหัวใจก็อยากเป็นคนเลี้ยงหมี แล้วทีนี้คจ.จะนั่งโซนไหนดีล่ะเฮ้อ ไปโซนปยช.วันนึงของชัวร์อยู่แล้ว แล้วอีกวันนึงล่ะ ชยฮ. อยากให้คจ.ไปเลี้ยงมั๊ยคะ

ชยฮ.หรือใครก็ได้ช่วยบอกคจ.ที (บรรทัดนี้ก็จริงจัง)

.
.

เรื่องต่อไปขอบ่นหน่อยจิได้ไหม ... พักนี้ไม่รู้อะไร ทำไมหลายคนถึงได้มีปัญหากับความสูงของคจ.กันเหลือเกิน ผู้หญิงไทยกับความสูง 170 มันเกินมาตรฐานมากไปชิมิ ถึงได้ฝากข่าวกันจัง อาทิเช่น เหตุการณ์ประมาณเมื่อสามวันก่อน ที่มีหนุ่มวิศวะนายหนึ่งฝากเพื่อนมาบอกว่าจะจีบ แต่ขอร้องให้คจ.ไปทำตัวให้เตี้ยกว่านี้หน่อยจะได้ไหม ... แหม่ะ ไอ้ฟ.! ไปต่อขาให้สูงเท่าคจ.ได้ป๊ะล่ะ !?

ส่วนวันถัดมา พี่อ.ก็เข้ามาพูดอีกว่า " เฮ่ย ฟ. ทำไมสูงจังวะ ! " และก็วันนี้ที่ He เข้ามาย้ำอีกทีด้วยรูปประโยคคงความหมายเดิม " ฟ. สูงจริงๆว่ะ ย่อหน่อย ผมจะถ่ายรูปด้วย "

โอเค๊ เป็นอันเข้าใจ คจ.ไม่ได้สูงเกินไป แต่ผช.สมัยนี้ความสูงต่ำกว่าเกณฑ์ อิยะฮะฮะฮะ (หัวเราะเริงร่าแบบคจซ.)

.
.

ไปล่ะ จรุ๊ฟบาย ฝากความรักให้ สำหรับใครที่หลงเข้ามา

ปล. เหตุเกิด ณ สนามบินของเมืองน้ำหอม ใครรู้บ้างว่าปยช.เทลลี่ถึงใคร ทำไมคุณชายถึงได้ connect ถึงคนปลายสายบ่อยได้ขนาดนั้น

แต่ทว่า ... เคยสังเกตุมั๊ย ปยช.ไม่ค่อย connect กับใคร ถ้าสมาชิกทบชก.อยู่กับครบห้าคน
แล้วใครกันที่หายไป !?

กรี๊ด สาววายทั้งหลายห้ามจิ้นนะคะ คจ.คิดคนเดียว ไม่ได้ก่อให้เกิดการชี้นำแต่อย่างใด /*หัวเราะมีเลศนัย*/

คำเตือน เหตุการณ์ทั้งหมดที่เขียนใน entry นี้ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมา ขอผู้ที่หลงงเข้ามาโปรดปรับวันเวลาเป็นวันที่ 31 สิงหาด้วยเค่อะ !

.
.

Mission strawberRad : ภารกิจพิชิตตัวน้องม.
ผู้ปฏิบัติมิชชั่น : คจ.
เป้าหมาย : น้องม.(นามสมมุติ)
รูปพรรณสันฐานของเป้าหมาย : น่ารักได้โล่ห์ หน้าตาโดนใจ อยากได้ไว้ในครอบครอง
สิ่งที่ต้องทำ : เข้าประชิดตัวน้องม. แล้วจับน้องมาอยู่ใน Sony Cybershot ให้จงได้

เอาล่ะ ... คจ. ไฟต์ติ้ง !

- ถึงสถานที่นัดหมายในเวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ คจ.สอดส่ายสายตาหาเป้าหมายในทันที ... แต่ว่า น้องม.หายไปไหนวะ !

- เดินเฉิดฉายเข้างาน แวะถ่ายรูปกับชาวบ้านบ้างประปราย ... แต่ก็ยังหาเป้าหมายไม่เจออยู่ดี

- ตะครุบโต๊ะที่เขาจัดไว้ให้ ส่องหาเป้าหมาย อ๊ะ เจอแล้ว ... แต่โต๊ะน้องห่างจากโต๊ะคจ.ไกลโคด เพราะฉะนั่นถ่ายรูปกับน้องโต๊ะข้างๆเป็นการฆ่าเวลา ฮะฮ่า

- อาจารย์คาซุมิเดินเข้างานในชุดนางพยาบา(ท)ลสั้นจุ๊ดแหวกอก ควงนักเรียนแลกเปลี่ยนชื่อ คซต. ในมาดคุณหมอหน้าตี๋แต่แอบหื่นกาม เพราะคซต.ดึงดูดสายตาชาวบ้านด้วยการ(จงใจ)ไม่รูดซิบ ... เด่นได้อีก

- อาจารย์ท่านอื่นเริ่มทยอยเข้ามา อ.ศภ กล่าวเปิดงาน และถึงเวลารับประทานอาหาร และน้อง ม.ก็หายเข้าไปท่ามกลางฝูงชน

- เจอเป้าหมายใหม่แบบไม่ได้ตั้งใจ น้องชื่ออะไรไม่รู้ แต่มาในชุดน้องแกะคิมจุนซู อู้วว น่ารัก ... เก็บใส่ ไซเบอร์ชอต >///<

- ในเวลาสองทุ่มกว่าๆ เห็นน้อง ม. ดิ้นกระแด่วๆอยู่บนเวที โฮก น่ารักว่ะค่ะ ... คจ. ลืมเก็บกิริยา วิ่งไปรัวแฟลชใส่น้องหน้าเวที

- เดินกลับโต๊ะ เจอน้องจุนซูอีกรอบ ... เก็บใส่ ไซเบอร์ชอตอีกรอบเช่นกัน

- ไฟในห้องบอลรูมเริ่มหรี่ พร้อมกับเสียงเพลงเริ่มตะดึงตึงตึง ชาวบ้านเริ่มดีดดิ้น ... แต่ คจ. เตะแก้วเลือดซิบ เจ็บตีนได้อีกฮร่ะ

- เดินลากสังขารเดี้ยงๆตามหาน้อง ม. และในที่สุดก็เจอจนได้ ... แชะไว้หนึ่งรูป (แต่ลืมถ่ายคู่ คจ. เซ็ง)

- ห้าทุ่มกว่าๆ อาจารย์ สภ. กล่าวปิดงาน ไล่นักเรียนกลับบ้าน ... เฮ้ย คจ. ยังไม่ได้ถ่ายคู่กับน้อง ม. อ๊ะอ๊ะ เซ็ง !

- เดินหมดอาลัยตามอยาก มีรุ่นน้องมาขอถ่ายรูป ... ปั้นหน้าค่ะปั้นหน้า ยิ้มเข้าไว้ Cheezzzz

- เฮ้ย เจอน้อง ม. จนได้ เดินเข้าไปขอน้องถ่ายรูป ... อายอ๊ายอาย แต่รัวแฟลชไม่ยั้ง !

- น้องแอบเอาหัวซบไหล่ แอบยื่นหน้าเข้าใกล้ อ๊ายอาย ... แต่โคตรชอบ (กรั่กๆๆ)

- ได้น้อง ม. มาอยู่ในกำมือ ... นอนหลับฝันดี คริคริ


ข้อคิดที่ได้จาก Mission นี้

1. น้อง ม. น่ารัก
2. น้องจุนซูก็น่ารัก
3. คจ.มีรูปน้องจุนซูมากกว่าน้อง ม.
4. การตามหาเป้าหมายทั้งที่เลือดซิบทำให้เราเจ็บติงยิ่งกว่าเดิม T^T



จบ Mission แต่เพียงเท่านี้

ลงชื่อ

คจ.(นามสมมุติ)

มันควรเริ่มจากตรงไหน ?
มันควรเริ่มจากอะไร ?

.
.

ฉันไม่รู้ .. แม้กระทั่งความรู้สึกที่ฉันกำลังเป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไร
ฉันไม่รู้เลยจริงๆ

.
.

รู้แค่ว่าอยากเขียน .. เขียนอะไรก็ได้
เผื่อว่าความรู้สึกที่อยู่ข้างในนี้มันจะบางเบาลงบ้าง
เผื่อว่าน้ำตามันจะหยุดไหลสักที

ฉันรู้ดีว่าฉันมันคนอ่อนไหว
แค่มีบางเรื่องมากระทบจิตใจ ฉันก็พร้อมที่จะเสียน้ำตา

โดยเฉพาะความรู้สึกที่เรียกว่า .. รัก

ฉันไม่รู้ว่าความรักมันคือความรู้สึกแบบไหน
ฉันไม่เข้าใจ .. แต่ฉันก็เคยเจ็บกับความรู้สึกที่ใครบางคนบอกฉันว่ามันเรียกว่า 'รัก'

รัก .. ที่ต้องจมกับน้ำตาตลอดเวลาเกือบหนึ่งปี
หนึ่งปีแห่งความสุข และทุกข์ในเวลาเดียวกัน

ฉันรักเธอนะ
และฉันก็รู้ว่าเธอรักฉันไม่ต่างกัน
แต่ถ้าความรักมีแค่เธอและฉัน
มีแต่ '่เรา' แค่เพียงเท่านั้น .. ก็คงจะดี

ฉันพยายามเข้มแข็ง
พยายามอยู่ตัวคนเดียวให้ได้

เธอรู้ไหม .. ฉันใช้เวลาเกือบปี
กว่าที่ฉันจะเป็นฉันได้เหมือนทุกวันนี้

.
.

แต่ความพยายามของฉันเกือบหนึ่งปีกลับสูญเปล่า
เพียงแค่เธอเดินกลับมา .. เดินเข้ามาบอกกับฉันว่า

.. ในช่วงเวลาที่เราห่างกัน มันมีแต่คำว่า 'เหงา' ..

.
.

ฉันก็เหมือนกัน

.
.

.. เหงาสุดหัวใจ ในวันที่ฉันไม่มี 'เธอ' ..